Yıldız tuttuk gökten,
Çaput bağladık ağaçlara,
Paragona koyduk ellerimizi,
Kapalıydı Poyraz’a kapılarımız,
Durmadı kötülüğün laneti.
Uçurumun kıyısına geldi Dünya;
Tutamaz oldu üstündekileri.
Bilirdik kimimiz de,
Göremedik hepimiz;
Dünya üstündeki eli,
Ve altında öküz güdenleri…
İnsanlığın sırtı ötekine,
Yüzleri bilinmeze dönüktü.
Bu tam da aranan gözdü,
Karşı karşı getirilip
Birbirine öldürtüldü.
Hesaplı zaman, sayısız canla,
Değişir haritaların yüzü…
Yeniden karılır, dağıtılır kartlar,
Böylece döner durur;
Umutla değişmeyi bekleyen,
Yaşama aykırı, bu köhne çarklar!…

Meleksima Alp
12 Aralık 2024 Koşuyolu