Dünya avucunda doğmuyor, Dünya’nın avucuna doğuyor insan;
Tüm canlarla, eşit haklarda!
Bir menekşe soldu
Susuz bir günün sonunda;
İnsanı gösterdi
Son kalan yaprağıyla.
Zeytinin gözyaşları
Kaldı tarlada;
İnsanı gösterdi
Yarım kalan köküyle
Toprak altında.
Sular zehir kustu
Madenlerden;
İnsanı gösterdi
Kan akan pınarlar
Dağda…
Hakça, insanca
Yaşayamayan insan;
İnsanı gösterdi
Yasalarda…
Boyunlarına
Ferman asılan,
Karabaş, Badem;
İnsanı gösterdi;
O son masum
Bakışlarıyla!