Şaşırır kalbim

süzülüp gelenin

sessizliğine,

kıvrımlarındaki zerreciklerin

coşkusuna.

Sevdalının kıyısı değil

derin kuyusudur

açan kucağını.

Dokunur

geçmişin canlısına

sarısına, kurusuna,

salınan kızılına,

çatırdayan sevincine

dönüşecek olanın. 

Toprak mutludur yine

sarmalayan ışığıyla

sevdalısının gelişine.

Alır gönüllerdeki yerini

tüm renkleriyle

nazlısı mevsimlerin.

Hüznün değil yalnızca

zeytin taneciğinin müjdecisidir

yaşam dolu gövdesiyle

ağırlayan aşıkları,

ahlatın, yaban mersinin

hiç susmayan begonvilin

Akdeniz lacivertinin.

Türküsüdür

ardından gelenin.

Hamit Ergüven / 2024 Ekim