Yine ayetlerin inme saatleri.
Dünyanın yarısı uyuyor mudur şimdi?

En sıcak kadehlerde uyuşuyor ellerim.
Gündüzleri eşiklerde görüyorum insanları,
geceleri Tanrı’nın üvey oğluyum.

Öylesine çok sessizce konuştum ki,
hangi aklıselim anlayabilir beni?
Sözcüklerimin içinde
seni kim görebilir?

Tam burada,
pencereden bakmalıyım:
hiç doğmayan çocuklarımı sevmeliyim.

Ben, yorgunluğumu
yalınayak olunca anlıyorum.

Kurmaca yazdığım kadınlar bile
terk ediyor beni.
Her birini sana benzetmeye çalıştım aslında.

Özür dilerim—
bir sigara yakabilir miyim?

Ellerime yer bulamıyorum.

Her şeyin biraz dışındayım:
ne bir dua kadar yakınım Tanrı’ya,
ne de bir küfür kadar uzağım senden.

Deniz Düşünen