Ağlardım, kimseler bilmezdi.
Şimdi bir nisan mevsimi bağcıklarım…
Böyle bir şeyler söylerlerdi,
Bilirdim aslında.

Geçen günden eksiğim biraz —
Affola, sayın okuyan.

İki sarhoş çocuk kavga ediyordu;
biri biliyor adını,
biri daha bir nihilist.
Biri kör bir bıçak taşıyor yanımda,
ben dökülen yaprakları özlüyorum sadece.

Ben bir şairim.
Her akşam — affola.

Çarşambaydı benim için;
sen, salı diyenlere inanma.
İnanma şu şehirde sarhoş gezmeyenlere,
sana son otobüslerde şiir yazmayanlara.

Biraz ellerim,
sana yarına kalkmış olabilir…
Affola.

Nihilistler konuşan papatyaları sevmezdi.

Yine diyorum, sayın okuyan —
orada mısın?