Duvarımdaki saat,
iki kere doğruyu söylerdi—
geri kalanında
sarhoştu zaman.

Annemden saklardım sigara yanıklarını,
perdeleri dumanla değil,
yalanla karartırdım.

Elimdeki yanıklar
nasıl olsa gizlenmez;
insan en çok,
kendine değdiği yerden yanar.

İçimde biriken
o isli boşluk—
vakti varken sönmeyi bilmemiş.

Akrep yelkovanı kovalarken yorulmuş,
ben ise
kendimi bağışlamaktan…

Deniz Düşünen