Kendini çoğaltan haritalar önündeyim
Kavruk yüzlü çocuklar geçiyor anılarımdan.
Dizlerimde toz; gözlerim çıldırısıya sarı,
Peşlerine düşüyorum parmak uçlarımda.

Sütleğen mevsiminde kucaklıyorum dünyayı,
Kollarım bozkırın yırtığı.
Şerit şerit sızıyor susuz çatlaklarımdan aydınlık;
Ellerim hâlâ terli; sıcak.

Rüzgârın savruk alfabesi yüzümde.
Suskun hecelerinden seviyorum dilini.
Kuru otların uykusuyla dolu kulaklarım.
Sessizliği kokladıkça çoğalıyor uzaklık;
Damla damla dökülüyor çocukluğum,
Bulutlara asılmış kız kuşu kanatlarından.

“Koş,” diyor.
Durursam büyüyeceğim.

Tuba TANRIVERDİ