Bartın, 20??

Limansızım,

Atılmışım.

Bilindik yüzlerden,

Uzun caddelerden.

Kahraman satıcılar,

Gölgeli çay bahçeleri

Gururla sürüp gitmekteler.

Şapkasız, sigarasızım;

Saçlarım, dudaklarım

Mahcup.

Bir yabancı diyorlar arkamdan.

—Şimdi İstanbul’u unutur gözleri—

Bir sahil kentinin ortasında

Saklanıyorum

Yüzmeyi bilenlerden.

Kalp çarpıntısıyla

Yerimden uçuyorum.

Kanadıma bir kuş takılıyor,

Demirden tüyleriyle.

—Şimdi İstanbul’a unutulmayı öğretir—

Bir bardak su kadar özlemli,

Bir yazma kadar kokan

Her şeyden taşıyorum

Kuşun açtığı gökyüzünde.

EMRE KARAKAYA