Yaşamak!
Kendi suskunluğunun altında
Her saniye ezilmektir…
Bul beni…
Çökmeden içimdeki son duvar
Küllerime basa basa
Göklere yükselen “amin”lere terk etme…
Dudaklarımda bükülmüş bir ağrı,
Cebimde kilidi çalınmış bir kentin paslı anahtarı…
Yas tutuyorum,
Kendi mahreminde kırılmış bir kalbin enkazı başında…
Çek beni, kendi derinliğinde boğulmadan ey dünya!

Güzel.👍👏
“Kendi derinliginde bogulmayan” dunya mi insan mi
Kendinin okyanus oldugunu fark edebilen insan olmali
Oyle mi:))
Evet hocam insandır, kesinlikle haklısınız