ekmek sırasına girdim bu sabah
önümdeki kadın çocuk bezi sordu
arkamda adam içini çekti
birinin canı bir şey istemişti belli ki
dile getirecek kimsesi yoktu
güneş
gökyüzünde unutuldu
saatler ilerlemedi
bir yere yetişmek istemiyordu kimse
belki de
kurulmayan cümleler
daha az dağılıyor
başlamak kadar yorulmadı bitişi
bir çocuk top atıyordu duvara
oyun tek kişilikti
karşı tarafı hayalden kuruyordu
belki çocuklar,
yenilgiyi bizden daha zarif taşıyor
sen geçmedin sokaktan bugün
zaten geleceğini söylememiştin
hiçbir şey olmadı bugün
yokluğunu
evin kapısının kilidinde duydum
anahtar dönmedi
açmak istediğim şey kapı değildi
bir yaşlı kız, kaldırımı yıkıyordu
su, çatlaklara doldu
sonra kayboldu
aynı çatlaktan akıyoruz
sırtını dönerken yavaşlayanlarız biz