incipit parodia

ürkütmeden, insanca konuşarak

dünyanın kan dolaşımında dolanırken

zaman birbirine kalır Atlas’ın

boğazında düğüm

kalbinde ağrı

bir kuş uçuşu mesafedir artık dünya

felaketler içinde dünya

                                               kuşun kanadıyla açılır

beyazı beyaza kapatır ve

                                               kararır insanın yüzü

her birimiz her birimizdeyken bu kadar karanlık

                                               bir tanrıdır yükselir göğe

ve babil yıkılır, insan konuşur, Atlas dinler

Atlas bir tilki adımı

gibi kaşıntıdır, yaşamak

                                    ve insan

bir kaygıdır, konuştukça kapkara

dökülen