Ben Dünyalı, ben canlı;
Acılar harmanı yüreğimde,
Çağları taşırım heybemde.
Yaşamak isterken sadece,
Yaşama saldırılır alenen,
Yaşama saldırılır
Göz göre göre…
Ben güçlü, ben zavallı insan.
Ormanım çöl,
Sokaklar orman.
Yaşamım savaş,
Savaşlar ölüm kusar.
Büyük insanlık;
İpin ucunda oynar.
Yumak tutanlar tepede,
Yasalar
hep kendilerine.
Tüketirler her şeyi,
Tüketirler eze eze…
Bütün insanlık;
İzler öyle sessizce,
İzler kimi aç, kimi yiye, içe…
Al heybeni çık yola,
Dur el ele insanlık halayına.
Dökelim heybeleri meydana,
Karar verelim hep birlikte,
Yokluk ya da yaşanabilir dünyaya!..

Keşke yumsak gözümüzü on yıl daha;
Bütün savaşlar bitmiş olsa,
Her ülke kendi renginde,
Tüm renkler kol kola,
Nazımdan dizeler, yanında Neruda…
Sanat inmiş sokağa, bitmiş kavga…
Yok evsiz barksız sokakta,
Tok, mutluymuş tüm canlılar da…
İyi de biz katılmazsak yaşama;
Savaştan çıkamayan dünyada
Yerle bir olur köy, kent, ülke arama.
İnsanlar, karanlık yıkıntılarda…
Açlık, susuzluktan ölmüş çoğu,
Eşitlendiği börtü böcekle yaşamakta…
Uzaylı insan, kalakalır mı ortada?
O ilk çağ da yok, beslendiği doğa da!…
Her çağ biter ve başlar insanla;
Düşlediği gibi yaşar insan da!..
Meleksima Alp 11Aralık2023