Kılıç gökyüzüne saldı haberini
ateşin ortasında parlarken.
Gelmektedir aşkla kavrulan
nazende kraliçesi Kartaca’nın.
Sar, dedi onu
sar ışığınla, sıcacık bulutunla,
görmesinler diye
bir avuç ihanetten kalan
gözyaşlarını.

Terk ederken gemiler filler diyarını
geri dönmek istercesine
aheste
habercisi oluyordu
binlerce yıl sonrasının ayrılıklarına,
dinmeyecek hayal kırıklıklarına.

Kılıçla buluşan beden
yarınını örüyordu
tükenmeyecek hırsların,
cana kıyacak olanların,
canı kıyılacakların,
acımasızlığın.

Ağaçların ihaneti,
demişti Dido
tekneye dönüştüler diye.
Suyun,
yaşamını uzaklaştırdığı için.
Hayatları birbirine bağlayan halatların
ihaneti.

Gerçeği bulamadı bir türlü,
asıl ihanet tanrılara
eğilen boyundaydı.
Tanrıçalara bir de.
Göremedi.
Döşedi çaresizliğin taşlarını sessizce

Hamit Ergüven