Kurşunlar değildi
bizi öldüren,
yağmur gibi yağan
bombalar da

Maskelerin gizlediği
hain bakışlardı
yüreğimizin gördüğü

Oyunlarımızdan alıkoyan
gök gürlemesine karışmış
Analarımızın çığlıkları değildi
yalnızca.
Bulamadığımız
bizden kaçan evlerimizdi

Biz miydik yoksa
onları bulamayan
ay ışığının karanlığında,
güneşin soğukluğunda
bilemedik

Bizi şaşırtmıyor artık
harflerin benzerliği,
sözcüklerin anlamsızlığı
ne de gözyaşlarının gizlediği
duaların sahteliği

Havada asılı kalan
hayata ve şefkate uzanan
ellerimizdir,
yitip gitmekte olan
umuda bulanmış
yüreklerimizdir şimdi.

Hamit Ergüven Ağustos 2025