Kayboldum
kendi yolculuğumda.

Bir ormanda gezinen
beden gibiydi her şey
yarı akıllı
yarı ürkek.


Aradığım
hayatın kıvrımlarında saklıydı,
belki de derinliklerinde
hiçliğin.


Yıpranmış taşların üstüne
ayak izlerimi bırakarak
ulaştım
kurumaya yüz tutmuş
ağaçların cılız gölgelerine


O an anladım,
Gılgameş’in otu yitirdiği
kuyuya geldiğimi.


Ardımda
sararmış yapraklardı
yollarımı kuşatan.


Köklerine veda edercesineydi
bakışları


HAMİT ERGÜVEN
KASIM 2025