Bazı tarihler vardır ki üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, saatler hep o lahzaya ayarlı kalır. 6 Şubat 2023’ün o kapkara, soğuk sabahı, saat 04.17 de olduğu gibi. 11 ilimizin feryadı, haber kanalları ve internet ortamındaki görüntüler aracılığıyla buz gibi yüzümüze çarparken, kilometrelerce uzakta bile zaman o anda dondu.

Sadece evlerini değil; anılarını, komşularını, dününü ve yarınını o enkazın altında bırakanlar; o acı sessizliğin içinde günlerce bir el, bir nefes, bir mucize bekledi. Her deprem felaketinde olduğu gibi “Sesimi duyan var mı?” nidası, sadece beton yığınların değil, insanlığın vicdanına bırakılmış en ağır soruydu. İlgisizliğin yarattığı yalnızlık hissi, verilen sözlerin havada kaldığı o karanlık günlerin izleri bugün hala silinebilir değil. Kalbimiz hâlâ enkaz altında atan bir nabız gibi. O günleri unutmamak ve unutturmamak, kaybettiğimiz her bir cana olan vefa borcumuzdur.
Hatay, depremde en ağır darbeyi alanlardandı. Asi Nehri’nin kıyısındaki o neşeli sohbetler, Uzun Çarşı’nın mis gibi baharat kokan havası, Hatay halkının huzuru bir anda toz dumanın altında kaldı. Medeniyetler beşiği, dar sokaklarında tarih fısıldayan şehir kıyameti yaşadı ama bu kıyametin ortasında bile vakarını yitirmedi. Hatay’ı ve Samandağ ilçesini deprem öncesi gezip görmüşlüğüm vardır. Bu metnin ardından yer alan “Hatay Halkı” şiiri, Hatay özelinde ama tüm kayıplarımıza duyulan ortak acının, dinmeyen bir sızının dışa vurumudur.

Kaybettiğimiz canları saygı ve hüzünle anıyorum.

HATAY HALKI

Feryatları duyulmadı
Acı çekti Hatay halkı
Uyuyanlar uyanmadı
Acı çekti Hatay halkı

Altı Şubat felaketti
İlgisizlik ihanetti
Sanki bu bir kıyametti
Acı çekti Hatay halkı

Gizemli bir ilimizdi
Tarih kokan dünümüzdü
Ne yazık ki bizi üzdü
Acı çekti Hatay halkı

Küllerinden doğsun yine
Ulaşsınlar eski güne
Varsa biri çıksın bine
Acı çekti Hatay halkı

Habip Kaymak unutulmaz
Varsa yara kanatılmaz
Sorular da yanıt bulmaz
Acı çekti Hatay halkı.

Habip Kaymak