demek kayıplar olacak hayatta
ben hiç bilmemeyi isterim
kanımda eşyayı yok etme isteği
-insandan evrilen belki-
yüklenemem cesedini kimsenin

bir duvar gibi çökebilir ya saatler
üstüme akşamüstleri
ben hep sabah olmak isterim
sevsem de uçurumları, puslu havayı
korkum düz yolda takılmaktır
tepe, engebe ve dikenlikleri
ayak basılmamış yolları seçerim

ve
teklik umuduyla ararım ikilikleri
düşüme musallat yokluk kaygısı ki
yeniçağda güven biçmekle eşdeğerdir

demek kayıplar olacak hayatta
kantarda yalnızlık ağır gelmesin isterim

ne çare
çaresizim
sandıklar taşısaydım ceplerimde, bir ayna
bir abaküsüm olsaydı acılar için

işte
beklentisiz kapısını açanlarla
teğet geçilen sonsuzluğun gölgesinde
belki
kendime katlanabilirdim

Emre Karakaya