BİR ömrü örgüleyendir ve ölümü,
 handiyse gönül indirip, özü
Sözcüğe vardıkta rahatça
 Hâl diliyle şiir illâki
   Sofya

Düşlerken çoğalır yüreğin hazzı
 kırk birinci dizelerde hüü
yarenler! Deyi girermiş içeriye
 Güneş ananın bol ışıklı
   sütü

Dudaklar mı? Örtüşür mutluluğun
 bakarak az biraz tadına
değerken dağ, taş, göğe
kanat çırpa ve özgür o
   anda

Gözleri açık gidiverdi ah,
 bir sabah tüm âlem mi? Steril
ekuanil çiçekleriyle baştan
 tırnağa kabarıp göveriyor
   oysa

gülünün gelmeyen bir evvel
 baharı emzirdiği zor zar
Lâpa lapa yağarken tozpembe
 hayalleri üstüne içerikli
   kar

Kalpsiz dünyanın kalBi
 diye zaman ile ruha
değen yoRgun kadife
 der ki, âlem (h)içimde
    ve

Âba Müslim Çelik