Her yaram çiçek açtı
öpülmekten yorulmuş dünya
Tanrı görmesin hiç bu
düşe kalka telâşı
gıvışkan otu bala, aşk
buysa
Ölüm, öldü! KarBeyaz gölge
hırıldayor benim son saatimi
yeri, göğü ırgalar, tik
tak tik tak! diye, zor
zar ve
Bir nehiR! Yelkovanı
kovalıyor akreBi sürekli.
Kırmızı gül mü? Yalağuz,
Buz içinde, Güneş’i
emzirdiği…
*Aykut O. Antmen
Âba Müslim Çelik