oturmuyor gediğine
boşluğa uymuyor Kuşlar
yalnızlığı kim denese
oyuyor kilidi öfke
ev çocuğun haddine mi
baba hep eşikteyse
boşalsa da zemberek
kulak asılmıyor çünkü
zıvanadan çıkan sese
kopmuş bir kere hayat
kapıldığından odalar
aynadaki ilk hevese
gülü bozuk unutmanın
güze göre değil istek
Akşam kısa gölgesinden
denk gelmiyor herkese
Cengiz ŞENOL
👍👏