sis çöküyor gecemize
yutup yutup
kusuyor bizi
dört tarafı camlarla çevriliyiz.

hançerli bir
karabasan
kirpiklerimde salındıkça
deşip duruyor kalbimi.

teni
kavuran bir çöl sanki
günahkar mıyım ben
annemden sonra sevdiğim için

bir kılıç
ışıldayıp kanıyor tepemde
elimde bir makas
cinler diyor: kes ipi.

ışığı
yanıyor evlerin
girsem kapılarından
almayacağım kimseyi.

Emre Karakaya