GURBET

Emine evinin bahçesinde düşünerek yürüyordu. Aklında tek bir şey vardı. Kızı Hatice. Hatice, evlenip gideli seneler olmuştu. O zamandan beri kızını göremiyordu. Bugün ise elinde bir mektup vardı. Kızı göndermişti bu mektubu ta Almanya’dan. Zavallı kadın, bahçedeki salıncağa oturdu. Eli titreyerek açtı mektubu. Daha mektubu okumaya başlamadan gözleri dolmuştu. Satırları okurken gözlerinden yaşlar dökülüyordu. Hatice, mektupta annesini çok özlediğini ve ne pahasına olursa olsun annesini görmeye geleceğini yazmıştı. Emine mektubu büyük bir şaşkınlıkla okumuştu. Daha fazla dayanamadı ve hıçkırıklara boğularak ağlamaya başladı. Eliyle ağzını tutuyordu. Mektup elinden aşağı düştü. O ise buna aldırmadı ve ağlamaya devam etti. Nihayet biricik kızı ülkesine, evine dönecekti. Çok mutluydu ama eşinin bu duruma ne tepki vereceğini düşündü. Yaşlı kadın, kocasının çok sinirleneceğine emindi. Biricik kızları, onları hiçe sayarak gitmişti Almanya’ya. Kocası Rıza da Hatice isminin evde söylenmesine yasak koymuştu. “Benim öyle bir kızım yok artık.” demişti. Emine bunları düşününce epey endişelendi ama kızını görmek her şeye değerdi. Gerekirse Rıza’dan dayak yemeye bile razıydı. Gerçi kocası ona bir fiske bile vurmamıştı. Ondan böyle bir şey beklemek ona haksızlık olurdu. Emine, mektubu yerden aldı ve ezberleyene kadar okumaya devam etti. Hem okuyor hem ağlıyordu. Mektubu son kez okuyunca gözyaşlarını sildi. Salıncaktan indi ve evine girdi. Mektubu sakladı. Elini yüzünü yıkadı. Koltuğa oturdu, camdan dışarı bakmaya başladı. Rıza’yı bekliyordu. Telaşlıydı. Bunu sallanan ayaklarından anlayabilirdiniz. Bir saat boyunca hiç yerinden kıpırdamadan eşini bekledi. Nihayet Rıza göründü. Emine heyecanla ayağa kalkıp hemen kapıya gitti. Kocası kapıyı çalmadan açtı. Yüzünde kocaman gülümsemeyle, “hoş geldin Rıza Bey.” dedi. Rıza böyle heyecanla karşılanmaya alışık değildi. Bir süre tuhaf tuhaf karısına baktı. Sonra yüzünden şaşkınlığını atmadan, “hoş buldum.” diye cevap verdi. Birlikte içeri geçtiler. Hiç konuşmadan oturdular ama Emine sakin sakin oturamıyordu. Ya ayağını sallıyor ya kolunu bir yerlere koymaya çalışıyordu. Rıza, karısında bir hal olduğunu anlamıştı ama Emine bir şey söylemeden sormak istemiyordu. Emine odaya sığamadığını hissetti ve “sen acıkmışsındır. İşten yorgun geldin. Ben sana bir şeyler hazırlayayım.” dedi ve odadan kaçar gibi çıktı. Dolapta dünden kalan yemekler vardı. Onları çıkarıp ısıttı. Biraz mercimek çorbası, bir tencere dolusu pirinç pilavı, birkaç tabaklık da kuru fasulye kalmıştı. Emine biraz da salata yaptıktan sonra bahçeye sofra kurdu. Sonra karı koca sofraya oturdular. Yine tek kelime etmeden yemek yemeye başladılar. Emine, acaba kızımızın bizi görmeye geleceğini söylesem mi diye düşünüyordu. Çorbadan bir kaşık içti. Yok yok biraz daha zaman geçsin öyle söyleyeyim diye düşündü. Rıza bir yandan iştahla yemeğini yerken bir yandan da karısı izliyordu. Kim bilir kafasında yine ne döndürüyor diye düşündü ama umursamadı. Emine nihayet cesaretini topladı ve konuşmaya başladı. “Bey” dedi “yemekleri beğendin mi?” Rıza, ağzındaki lokmayı yuttuktan sonra, “beğendim, ellerine sağlık. Çok güzel olmuş.” dedi. Emine, sakinleşmek için bir bardak suyu kafasına dikti. Derin nefes aldı. “Bugün bana bir mektup geldi Almanya’dan.” dedi. Rıza’nın lokması boğazında kaldı. Öksürmeye başladı. Emine telaşla ayağa kalktı. Kocasına bir bardak su verdi ve sırtına vurmaya başladı. Aynı zamanda, acaba söylemek için yemeğini bitirmesini mi bekleseydim diye düşündü. Kocası suyu içince rahatladı. Emine de yerine geçti ve yemeğini yemeğe devam etti ama Rıza’nın iştahı kaçmıştı. Gayet ciddi bir şekilde, “mektup eğer ismi lazım değilden geldiyse bana hiçbir şey söyleme ve yırt at o mektubu.” dedi. Emine elindeki çatalı, kaşığı masaya bıraktı. Gözlerini kocaman açtı. “Rıza Bey” dedi “o bizim kızımız.” Rıza duygularını gizlemeye çalışıyordu. Bu yüzden gözlerini kaçırdı. Yutkundu. “Benim kızım beş yıl önce öldü.” dedi. Emine ağlamaya başladı. İçi paramparçaydı. Ayağa kalktı. Kocasının tam yanına oturdu. Ellerini tuttu. “Ne olur” dedi “ne hata yapmış olursa olsun o bizim kızımız. O hata yapacak, büyükleri olarak biz affedeceğiz. Yalvarırım bu kadar ketum olma. “Daha fazla bir şey söyleyemeden kocasının omzunda ağladı. Rıza’nın da gözleri doldu ama kendinden taviz vermedi. Sadece eşinin saçlarını okşadı. Emine, başını kaldırmadan, “mektupta ne yazdığını da mı merak etmiyorsun?” diye sordu. Rıza sesi titreyerek, “ne yazmış?” diye sordu. Emine, kafasını kaldırdı. Gözyaşlarını sildi. Heyecanla eşinin gözlerine baktı. “Bizi çok özlediğini ve ne pahasına olursa olsun bizi görmeye geleceğini yazmış.” dedi. Rıza tek kelime etmedi. Ayağa kalktı. Uzun bir süre uzaklara baktı. “Onu bu eve almayacağız.” dedi. Emine’de cevap verecek hal kalmamıştı. Kendini işine vermeye karar verdi. Yavaş yavaş sofrayı topladı. Mutfakta bulaşıkları makineye koyarken ağlıyordu. Kocasının neden bu kadar inatçı olduğunu düşünüyordu. Rıza, kızını affetmediği sürece o da kocasıyla konuşmayacaktı. O akşamı hiç konuşmadan televizyon izleyerek geçirdiler. Ertesi gün Rıza işe gittikten sonra Emine iş yaparken yeni bir mektup geldi. Yine kızı göndermişti. Heyecanla açtı mektubu, şöyle yazıyordu; “Anneciğim nasılsınız, umarım iyisinizdir. Eğer beni soracak olursanız iyiyim çok şükür ama içim biraz buruk. Size güzel bir haberim var. Ben hamileyim. Evet bir torununuz olacak. Çok sevinçliyim anne. Eminim siz de çok sevinmişsinizdir ama hamileliğimden ötürü sizi görmeye gelemeyeceğim. İçim bu yüzden buruk. Eşim Soner, bu halde ülke değiştirmeme izin vermedi. Bebek doğsun, biraz büyüsün öyle hep beraber gider görürüz aileni dedi. Çok üzgünüm anneciğim. Sizi görmeye gelemediğim için çok üzgünüm.” Mektup burada bitiyordu. Emine büyük bir hayal kırıklığı içinde okumuştu mektubu. Bütün hayalleri suya düşmüştü. Kızına yine hasret kalacaktı. Kalbinde kocaman bir yarayla kalakaldı. Bir yandan da içi bayram ediyordu çünkü torunu olacaktı. Bir yanı şenlik, bir yanı cenaze töreni gibiydi. Mektubu elinden bıraktı. Uzaklara doğru baktı. Bu sefer gözünden tek damla yaş dökülmüyordu.

Sena Nur Uslu