Zamansız tarihte

Örerken duvarı

Hayatında pranga

Titreyerek diz çöktü

Ne zaman düze çıksa

Anılarla vuruldu

Duvarın gölgesinde

Karanlıkta kayboldu

Unutulmak çınladı

Gözyaşları saçıldı

Dünyasını sel bastı

Sevgisinde boğuldu

Duvarın gözü kör

Görmedi hasreti

Çürüttü yıllar onu

Anılar yosun tuttu

Nebahat Alptekin