“Taştandı…” – Camille Claudel’e ithafen

taştandı yüzü,
taştandı bakışı,
taştandı gözleri,
taştandı gözyaşları…

Oğuz Sağdıç (2012)

Camille Claudel — deha ve yalnızlıkla oyulmuş bir ruhun suskunluğunu da fısıldayışı.
Mermer gözyaşı, yalnızca bir keder simgesi değil, aynı zamanda deha ile terk ediliş arasında biçimlenmiş bir yaşamın donmuş yankısıdır.
Burada, taş; tarihin unuttuklarını hatırlatır.