Leyla,
hiçbir şey düşündüğün gibi değil.
Ben karar verdim artık,
Kötü biriyim ben…
Unuttum işte bak,
Yazacaktım ben o sözü.
Çok güzeldi…

Leyla,
biliyorum;
“Dünya yaşanılacak bir yer değil.”

Leyla,
başka bir çarem yoktu,
O işlerde de öyle olmuyordu.
Ben yazacaktım o sözleri, bak—
Birileri ceplerimden kalemimi aldı…

Leyla,
Beni bu kadar sessiz bırakan neydi?
Sen mi sustun önce,
Yoksa ben mi kaybettim kelimeleri?
İlyeti baktığın dizeler kadardım…

Leyla,
Saçlarına sürdüğüm ellerimi
Kağıtlar kabul etmiyor.
Sen söyle,
Bedeli ne kadar?

Leyla,
Akşamları bekleyip çok konuştum…
Ellerimde un ufak oldu kelimeler,
“Çok susmuştum, ondandır.” dedim…
Bir anlayanım yok ki..

Leyla,
Nefretim artık kendime bile değil.
Konuşmak istedikçe,
Gecenin yarısında kaldım…

Leyla,
Evinden çok uzaklarda kaldım…

Bir duvar saati gibi tik tak yutuyorum,
Zamanın içinde değil de
Zamanın altına gömülmüş gibiyim.
Kimse anlamıyor Leyla,
Ben hep gidişlerde kaldım…
Kapanmayan kapılar gibi —
Hep biraz açık, hep biraz üşür halde…

Leyla,
Adını anınca bile içim çatlıyor..
Evinden uzaklarda kaldım…