Akşamları boş ver,
Akşamlar —
bir çocuğun göz çapaklarıdır.

Bir sigara daha sarıp içmeliyim şimdi…
Hâlâ genç ciğerlerim gidiyor,
bir balon gibi havalansalarda.
Yaşlanmadan anlatmalıyım çünkü.

Birkaç bildiri daha yazdım,
ideolojik her sözcükten uzak duruyorum…
“Sadece çocuk kefenleri yapmasın terziler.”

Depresif bir hafta geçirdim,
bir sürü ilaç içtim,
— bir işe yaramadı.
Su koydum balkonuma,
kuşlar gelmedi hiç…
“Belki de göç vaktidir,” dedim.
İyi niyet tümceleri kurdum,
kimse duymadı…

Belki de dar bir sokakta ölmüştüm,
ölüvermiştim yani…
Ellerimi almış çamurlu bir otobüs,
paslı bir silaha daha yitik gitmiş yine —
kırmızı kurdeleli bir kız.

Haberi yok muydu bu şehrin efendisinin?
Nasıl olamazdı?
Gelmeyen kuşlardan
ve kırmızı kurdeleli kızlardan…

Ölüvermiştim işte.
Kimseler duymamış…

Haberi yok muydu bu şehrin efendisinin?
Geceleri genelev belleyenleri…
Kâğıtları evlatlık gibi görenleri
Nasıl haberi olamazdı?