Toplu yaşayışlarda bile kendi iç yalnızlığını sürdüren genç kadınları anlatmadaki başarısı ve şiirsel diliyle tanınan Nezihe Meriç, Cumhuriyet Dönemi 1950 kuşağı yazarlarındandır. Onun öykülerinde bireyin iç sesi, toplumun baskılarına karşı verilen sessiz mücadele ve özgürlük arayışı vardır.
Yaz okumalarımızda yazarın “Bozbulanık” kitabında yer alan “Keklik Türküsü” öyküsünü okuduk, kendi yaşadıklarımızdan izler bulduk, tüm yaşananları öykünün başkarakteri Oya nezdinde yorumladık. Başkarakterimiz Oya’yı ve kendimizi anladık.
Kadın özgürlüğü, kadının kimlik arayışı, annenin temsil ettiği eski kuşak, Oya’nın temsil ettiği yeni kuşak, kuşak çatışması, toplumun kadına biçtiği roller, içsel yalnızlık ve çıkış arayışı bunların hepsini öykünün içinde görmekteyiz.
Öykü, 3.tekil şahıs anlatımıyla yazılmıştır.  Anlatıcı, Oya’nın duygu dünyasını çok iyi bilir. Bu anlatım biçimi “başkahramana yakın ilahi bakış açısıdır”. Kendi hayatını kurmaya çalışan bir kadının geçmişi, ailesi ve özellikle annesinin geleneksel beklentileriyle yüzleşmesini konu almaktadır. Annesinin “ev kadını” olarak geçirdiği yaşamını gözlerken kendi yolunu farklı çizmek ister.
Keklik kuşu; güzel sesiyle öten ama kafeste tutulan bir varlık. Tıpkı Oya gibi benliğini ve sesini içinde taşısa da özgürlüğü sınırlandırılmış bir varlığı simgeler. Bu kadının sesiyle, benliğiyle ama özgürlüğü kısıtlanarak yaşamasına benzer.
Başkarakter Oya’nın bir vapur yolculuğunda karşılaştığı genç bir adamla aralarındaki sessiz flört; yalnızca mimikler, jestler, bakışlar üzerinden kuruludur. Bu kısa ve sessiz yakınlık kadının içsel dünyasına, duygusal beklentilerine, özlemlerine dair çok şey anlatır. Hayallerle başlayan mutluluk beklentisi, Oya’nın “Dergi” adını taktığı genç adamı nişanlısı ve nişan yüzüğü ile vapurda gördüğü ana kadar devam eder. Keklik Türküsü’nde umut umutsuzluğa evrilmiştir. 
Nezihe Meriç, bu öyküde hem bireysel bir deneyimi hem de evrensel kadınlık hallerini anlatmıştır.
“Keklik” hem Oya’nın hem de pek çok kadının ötmek isterken susturulan iç sesidir.