anlamı kırıyorum imgelerin
boşluklar konuşacak
sonra adı unutur kum
ve dil yitirmelerin sessizliği
kimdi o saklı zamana
çıplak seslenen rüzgârın
gökyüzü mühürlü
ve güneş acıyı kutsuyor sofraya
yarım kalınmış bir dönüş için
kentin yıkılışıdır eski fotoğraflara
bakmak annemin çocuk mutluluğu
bir kuş geçiyor
ve böyle öğreniliyor ölüm
kimdi o dil ağzında sürgün olan yetim sözcüklerin yurdundaki korkunun
çünkü geçmişi uzun bir yalnızlıkta
ve göğsüne gül işlemeli yaraya tuz
tenini giyiyor geceye fısıldayan
o süs intiharın mor kanaviçelere
boşluğa ve imgenin anlam kırıklığı
şiirle açıyorum yaşamak direngenliğini
Yunus Karakoyun