anne ilk kez gülümsedi oğlunun ölümünden sonra

iki yanında avunmak buldu oğul sere serpe
suya dokundu
yıldızlar dökülürken avuçlarından bir yangının
kıvılcımları gibi

yaşamak buldu yaşamak sandı yaşamak her şeyi
ant içti bir duvarın dibinde

bir kalp pas tutana dek ne kadar atarsa o kadar yaşasın
çok yaşamak değil bu değil ama ne
belki bir ihtimal

yalancılara râm olan bir bedene bakar gibi geçip dünyadan
dokunmadı kir dediğine

putperestin kırılıp putların canlandığı
karanlık bir düzlükten geçiyordu dört nala sürdüğü at
kimin gözüydü dolanan ay neyin fısıltısıydı rüzgâr

taş bile olmadı sığındıkları
bir gölge gibi çıktı içinden tanrılar

güneş olsa da batsın gerçeği taşımayan ruhunda
gömdü sözcüklerini kendini gömer gibi toprağa

anne ilk kez gülümsedi oğlunun ölümünden sonra

EMRE KARAKAYA