Başka sesler içinde yankısız
İlgisiz ve sarsak
Bir yapboz gibi gök,
Lime lime, ışıksız.

Sınırlarım kargaşadan beslenen bir ülkeye
komşu,
Uzaklar,
Dikenlik ve taş.
Kuruması için astığım paltom
delik deşik
kurşunlardan.

Saçlarımda
Uçurtması takılmış çocukların.
Bulanmış suları,
Bahçelerin, evlerin.
Ve mutlu değil, kimse
Bir gömüte imrenecek kadar.

“Onlar,
bizi hayatta tutuyor,
ama yaşatmıyorlar.”

Toz, güneş lekeleri ve ısırganlar,
Örtmüş yüreğimi.
Annem, artık,
El sallamıyor camdan.

Bu susuzluk,
Bu etimi kesen rüzgar,
Benim,
Bu çorak toprağa damlayacak kan.

Parıltılar düşmese de
kirpiklerime,
Yüzüm olsun, yalnız
Gölgesine saklanmayan.


EMRE KARAKAYA