TÜRKAN

Kapkaraydı çizgileri

tablomdaki yolculuğumun

yırtıp atmak istediğim.

Susuzluğumun kuruluğunda

gerçeğin içinden çıkıp

gelecek olan

içimdeki “ben” di

bana yabancı olmayan.

Derinliğinin beklediği göldü

yitiren maviliğini

beni alırken içine.

Belki kederdendi renginin koyuluğu

belki de zamansızlıktan yolculuğumun.

Ölümü konuşurduk soluksuz

öncesinde kaçışlarımızın.

Yaşamdı

korkusunu yenmeye çalıştığım asıl

Kadınlar intihar ederdi yorulunca.

Üzerdi beni

bahçedekine bakışı

balkondaki sardunyanın

kafesteki kuşun

Kıskanç bakışlardı

sonsuzluğun arkadaşıyla paylaştığı